وقتی از ایرانشهر به سمت شهرستان مهرستان حرکت می کنیم در حدود پانزده کیلومتری ایرانشهر چشمهایمان به تابلویی خیره می شود که روی آن نوشته: توکر, ۲ کیلومتر، شاید بسیاری از دوستان از این روستا دیدن کرده اند، مردمی ساده بی ادعا در آنجا سکونت دارند، این روستا۱۲۰ خانوار می باشد که اکثر آنها کوچ نشین هایی بوده اند که با آمدن خشک سالی در این روستا دور هم جمع شده اند.
بیشترین ساکنان این روستا از طایفه ی عبدالزهی می باشند، طوایف دیگر مثل: دینارزهی، برهانزهی، درخوش، صمیمی، پرکی و دهانی هم در این روستا زندگی می کنند.
شغل مردم روستا دامداری و کشاورزی می باشد.
با وجودی که روستای, مذکور فقط هفتده کیلومتر از شهرستان ایرانشهر فاصله دارد؛ ولی باز هم صدای محرومیت آنها به گوش مسئولین نمی رسد.
بزرگترین دغدغه مردم روستا نداشتن دبستان هست تا فرزندان شان به تحصیل علم بپردازند، هفتده سال هست که فرزندان مظلون در خانه های خشتی و گلی متروکه مردم در حال تحصیل می باشند و با بارندگی های فصلی سقف چندین کلاس ریزش کرده؛ اما باز هم مسئولین محترم رسیدگی های لازم را انجام نداده اند، گفتنی هست پنج سال پیش کلنگ یک دبستان شش کلاسه به زمین زده شده، ولی هنوز از آن خبری نیست، و به تازگی چند عدد کانکس بعنوان کلاس به روستا آورده شده که باز هم خطر ساز شده اندتا جایی که درب یکی از آنها جلوی روی نماینده مجلس ایرانشهر به زمین افتاد؛ گفتنی است که کانکسهای مذکور از برق و وسایل سرمایشی و گرمایشی محروم می باشند.
مشکلات عمده دیگر روستا نداشتن خانه بهداشت، ضعف برق، نداشتن آب آشامیدنی بصورت مرتب و... می باشد.
امیدوار روزی هستیم که تمام مشکلات روستای مذکور و سایر روستاها را مسئولین محترم حل کنند.
محمد اسلام عبدالزهی
برچسب:
نویسنده: نیما مقدم