بلوچستان

1 من شرمنده ی تو هستم که نتوانستم برایت کاری بکنم، بلوچستان من شرمنده ی جوانانت هستم که هر روز در آتش گازوئل کباب می شوند!! وطنم ای پاره ی تنم امروز که این دردنامه را برایت می نویسم عصر تکنولیژی و پیشرفت می باشد؛ ولی افسوز که ظلم ظالمان نگذاشته که از قرن بوق بیرون بیایی، و این سبب شده که هنوز فرزندانت نمی توانند اسمت چطور نوشته می شود؟!!

نمی دانم کدام روز می شود که خورشید عدالت و پیشرفت بر توطلوع می کند و فرزندان مظلوم خودت را می بینی که از مدارس کپری و خشتی و گلی بسوی ساختمانهای مجهز روی آورند.

وطنم هنوز خیلی دردها و رنج ها هست که باید می نوشتم ولی شرمنده ات هستم.